Into the Void

“Today my forest is dark. The trees are sad and all the butterflies have broken wings.”

Soms word ik nog terug gezogen naar die duistere donkere plek, daar waar alles niets is. Daar waar geen licht aanwezig is, voorwerpen geen betekenis hebben. Gevoelens versterkt zijn, en dan met name het numb-achtige gevoel. Het gevoel van ultieme leegte en tegelijkertijd is de leegte een ruimte die gevuld is met weggestopt verdriet. Je voelt de tranen branden achter je ogen, maar ze komen niet. Er is niets dat doet triggeren.

Op die donkere plek zijn geen dierbaren aanwezig, die zitten in een andere soort dimensie. Alleen jij, met je eigen ik. Geen honger of dorst, maar wel veel vermoeidheid. Je wandelt niet, rent niet, zit niet, ligt niet. Je bent. En dat is dan ook het enige. Niemand weet dat je daar zit. De stem die de ruimte-leegte vult, zegt: “omdat het ze ook niets interesseert hoe het met je gaat.” Je wil schreeuwen en huilen, maar ook terugtrekken en stilletjes verdwijnen.

Dit zijn momenten die me nog redelijk vaak ‘overkomen’. Soms gaan ze nog een stukje verder dan deze diepte, maar daar wil ik nu verder niet op in gaan. Deze duistere momenten heb ik sinds kort leren begrijpen. Het is niet meer ‘oh zie je wel, dit is weer mijn ware ik. Al die tijd dat ik vrolijk was, was ik nep bezig. Dit is hoe ik echt ben.’
Nee, dit is ook onderdeel van mezelf. Maar dit hoeft me niet meer te definiëren. Dit waren momenten waarop ik mijn social media verwijderde, niet meer wou bestaan in welke wereld dan ook.

Nu besef ik me dat deze momenten gekenmerkt worden door iets anders. Dat kunnen verschillende dingen zijn:

  • Teveel activiteiten achter elkaar gedaan gedurende de week, oftewel te weinig rust voor mezelf genomen.
  • Iemand heeft wat gezegd en heeft me daarmee gekwetst en ik heb het over me heen laten komen (of ik ben met terugwerkende kracht boos geworden maar ik uit dat niet).
  • Te weinig gegeten of gedronken.
  • Hoge spanningen gedurende langere tijd.
  • And so on. Ik ben verder weggedreven van mijn eigen ‘ik’, door (meestal) externe factoren.

Rationeel is het allemaal erg makkelijk vind ik. Herleiden waar iets vandaan komt, oorzaak-gevolg vaststellen. Reflecteren. Kwetsbaarheden specificeren.
Emotioneel is het voor mij allemaal wat moeilijk. Of ik voel vrijwel niets, of ik voel sterke emoties en weet niet wat ik daar mee aan moet.
En dat laat ik dan ook meestal niet aan iemand weten, omdat ik me op die momenten niet aan een ander durf te tonen. Iets met kwetsbaar durven opstellen. Gevoelens overrated vinden. Maar ook alleen al het BEDENKEN dat er iemand je wil helpen bestaat niet in mijn hoofd op dat moment.

Dit is zowel een gedrags,- als een denkpatroon die diepgeworteld zit. Het is hoe ik door de jaren heen heb geleerd te denken en doen. In de GGZ zul je leren hoe je je gedrag kunt veranderen. Zit je in de put? Bel een vriendin op of lak je nagels. Ga bellenblazen. Even een wandelingetje maken.

Voor mij is de moeilijkheid dat ik in die momenten cognitief nog heel goed weet te herleiden hoe iets is gekomen, hoe ik ander gedrag kan doen, maar dat dat nog niet betekent dat het gevoel verdwijnt. Soms zit je met je gevoel alsof het een dikke mist is waarin je niks meer helder ziet. Soms is het een kwestie van uitzitten en er op vertrouwen dat het weer goed komt (en ondertussen wel blijven eten, drinken, douchen etc oke?).

Komt goed, schatje.

Geplaatst door

een kijkje in het leven van een single mommy, die houdt van gewichten tillen in de gym en ondertussen haar eigen bedrijfje wil starten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s